Astronomia

W III wieku p. n, e. Apollonios z Perge naszkicował z grubsza inną teorię tłumaczącą ruchy ciał niebieskich na firmamencie. Nosi ona nazwę teorii deferensów i epicykli. Aby stało się zadość postulatowi Arystotelesa, że koło jest najdoskonalszą figurą geometryczną, Apollonios starał się wytłumaczyć ruchy planet, uwzględniając ten postulat. Odrzucił zatem teorię sfer koncentrycznych Eudoksosa, a wprowadził do astronomii kombinację ruchów kołowych. Wyobraźmy sobie samochód pędzący ze stałą prędkością dokoła Ziemi wzdłuż jej równika. Obserwujmy z kolei ruch jakiegoś obranego punktu na obwodzie koła tego samochodu. Nietrudno można sobie uzmysłowić, że punkt ten zakreśla krzywą powstałą z nałożenia się dwóch ruchów kołowych: ruchu osi koła samochodu dokoła Ziemi i ruchu punktu obwodu koła dokoła jego osi. Gdybyśmy wykreślili tor tego punktu, to otrzymalibyśmy krzywą zwaną w geometrii epicykloidą. W teorii podanej przez Apolloniosa planeta . miała się poruszać z jednostajną prędkością po kole zwanym epicy k leni, przy czym środek tego koła miał się poruszać po innym kole zwanym deferensem, którego z kolei środek leżał w środku Ziemi. Za pomocą takich kół starał się Apollonios wytłumaczyć zmienne odległości planet od Ziemi. W II wieku p. n. e. do podanego schematu Apoiloniosa dorzucił szereg nowych pomysłów Hipparch z Nikei w Bitynii, kraju położonym w Azji Mniejszej.
angielski Warszawa szkolenia dofinansowane adserwer mobilny